INTRO

.                                            








 
   

PRESS RELEASE / CREDITS  #REVIEWS /


Ένα δυνατό και ιδιότυπο κείμενο της σύγχρονης ελληνικής δραματουργίας μεταφέρεται για πρώτη φορά, είκοσι χρόνια μετά την πρώτη του έκδοση, στην θεατρική σκηνή. «Το Φαγητό» της Μαρίας Λαϊνά ανεβάζει για λίγες μόνο παραστάσεις ο Δημήτρης Λιόλιος, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Η πρεμιέρα του έργου της βραβευμένης ποιήτριας είναι προγραμματισμένη για την Δευτέρα 5 Νοεμβρίου 2018 ενώ η ίδια, με αφορμή την επικείμενη παράσταση σημειώνει:  

«Ακόμη και τώρα το Φαγητό με τρομοκρατεί.»



ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ / 

Ένας ανοιχτός διάλογος για το τι ορίζουμε ως φαγητό. «Το φαγητό είναι το αθώο θύμα μας και πρέπει να του το αναγνωρίσουμε αυτό.» Ένας θάνατος, η κατάφαση απέναντι στη ζωή. Πώς αντιλαμβανόμαστε τούτη την απώλεια και πόσο βίαιη μπορεί να γίνει άραγε η στιγμή της ενηλικίωσης του καθενός μας; Η ανθρωποφαγία του εαυτού. Τι χρειάστηκε να θυσιάσουμε και τι να υποκαταστήσουμε; Οι προβολές, τα σύμβολα και πως καταχρηστικά καταπίνουμε όλα εκείνα που νιώθουμε για να επιβιώσουμε, να χορτάσουμε. Δυο παράλληλες κι εντελώς διαφορετικές μαρτυρίες που ενώ εκ’ πρώτης  δε συγκλίνουν συνθέτουν ένα μοτίβο για το πως ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται και αντιμετωπίζει μια τραυματική εμπειρία. «Αγάπη μου, είπα.»  



ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ /

Κείμενο: Μαρία Λαϊνά
Σύλληψη | Σκηνοθεσία: Δημήτρης Λιόλιος
Σύμβουλος Δραματουργίας: Τζωρτζίνα Κακουδάκη
Σύνθεση Πρωτότυπης Μουσικής: Αλέξανδρος Κυριακάκης
Επιμέλεια Κίνησης: Γιάννης Νικολαΐδης
Ειδικές Κατασκευές Σκηνογραφίας: Όλγα  Μαυρομάτη 
Κοστούμια: Απόστολος  Μητρόπουλος
Φωτισμοί: Δημήτρης  Μπαλτάς
Βοηθός Σκηνοθέτη: Κωνσταντίνα  Νταντάμη
Φωτογραφίες: Γιώργος Στριφτάρης
Κινηματογράφηση: Ελισάβετ Αλεξοπούλου
Γραφιστική Ανάπτυξη: Κωνσταντίνος  Αργυρίου 
Επικοινωνία: OPUS Integrated Communication  
Εκτέλεση Παραγωγής: d.l.p. 

ΠΑΙΖΟΥΝ: Σταύρος Λιλικάκης,  Δημήτρης Λιόλιος
Μουσικός επί σκηνής: Αλέξανδρος Κυριακάκης


ΓΙΑ «ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ» ΕΓΡΑΨΑΝ / 

Κατερίνα I. Ανέστη: Εβλεπα στην πρόβα τους πρωταγωνιστές σαν σε ρινγκ: ο ένας επιτιθέμενος, νάρκισσος, αλαζονικός, ρωμαλέος. Ο άλλος στριμωγμένος στα σχοινιά να μονολογεί για την αγάπη που είναι σπουδαιότερη από τον έρωτα, να μνημονεύει εκείνη, πρόσωπο παγωμένο στη δική του αναπόδραστη νιρβάνα. Και αστραπιαία, ο ρωμαλέος να γίνεται θύμα, να γίνεται έρμαιο του στριμωγμένου, της έκρηξής του, της εξομολόγησης, της αδηφάγας κυριαρχίας του. Το φαγητό, ο έρωτας, η κυριαρχία, ο θάνατος, ο αφανισμός και ξανά η τροφή, η ηδονή και η απόρριψη, και το άγνωστο, το οικείο και το ανείπωτο. Ρυπές από τη σκηνή και τους Λιόλιο και Λιλικάκη. Δεν βλέπεις αίμα, σάρκες. Είναι όμως εκεί. www.protagon.gr 

Ιωαννα Βαρδαχαλάκη: Μόνιμα πεινασμένος ο άνθρωπος αναζητά συνεχώς την τροφή. Μόνιμα βουλιμικός ο άνθρωπος αναζητά συνεχώς αυτό που δεν μπορεί να χορτάσει. Και μόνιμα διαστροφικός το καταναλώνει. Καταναλώνει όσο μπορεί γιατί νομίζει ότι «το φαγητό είναι σαν την αγάπη ακόρεστο, σαν την αγάπη που δεν τελειώνει ποτέ». Και καταναλώνει το ίδιο πολύ, ανθρωποφαγικά, την αγάπη. Την αγάπη που είναι ακόρεστη. Μόνο που (και) αυτή τη φορά το γεύμα του ο ήρωας το μοιράζεται με κάποιον άλλο. Η απόλυτη απόλαυση είναι ανέφικτη. Γιατί η απόλυτη κατανάλωση είναι ανέφικτη. Μένει μόνο η πείνα, η με εμμονικούς όρους πείνα. Και αφού όλα έχουν φαγωθεί, οι άλλοι, ο χρόνος, η αγάπη, ο άνθρωπος στρέφεται στον εαυτό του.www.clickatlife.gr 

Κώστας Ζήσης: Συμπληρώνοντας ο ένας τον άλλο, πότε διακόπτοντας, πότε δίνοντας «πάσα», με υποδειγματικές ερμηνείες καταφέρνουν να δημιουργήσουν στο γκαράζ του Κακογιάννη, μια μελαγχολική αλλά βαθιά και ουσιαστικά επικεντρωμένη παράσταση: έναν ύμνο στο Σισύφειο βάσανο του ανθρώπου, στο αέναο κυνήγι επιβίωσης του στον κόσμο: στην κατάκτηση τροφής και έρωτα. Γιατί μόνο με αυτά επιβιώνουμε. www.all4fun.gr 

Μαρία Μαρή: Αισθησιασμός, απόλαυση, νοσηρότητα, μελαγχολία, απόλυτη μοναξιά, ερήμωση. Ο χώρος το επέτεινε αυτό το αίσθημα , το ίδιο και ο σταθερός εκπληκτικός μελωδικός σχολιασμός. Αυτή είναι η φύση του ανθρώπου από την απαρχή της. Η σχέση του με το θήραμα είναι επιθετική για να του δώσει την απόλαυση που τόσο επιζητά, είτε αυτό αφορά την τροφή του, είτε τον έρωτα. Ο τρόπος με τον οποίο τρώει κάποιος είναι ενδεικτικός για την ερωτική και σεξουαλική του ζωή. Ο σαδομαζοχισμός, ενυπάρχει σε τροφή και ερωτικό παιχνίδι αντίστοιχα. www.theatromania.gr  

Αργυρώ Μποζώνη: Σπανίως επίσης έχει γραφτεί μια τόσο σοβαρή πραγματεία για το φαγητό, μια φιλοσοφική προσέγγιση της βουλιμίας και της συμπεριφοράς μας απέναντι σε αυτό που δε μας χορταίνει και –φυσικά δεν είναι το φαγητό-, είμαστε αχόρταγοι για την αγάπη. Αυτό το κείμενο-μπετόν μιλά για την τέχνη, την εγκατάλειψη, την απώλεια και μυρίζει ζεστό ψωμί. Καθόλου μελοδραματικά. Και επιστρέφει με μεγάλη χάρη και χαρά στην πηγή, σε αυτό που μας κρατά ζωντανούς, στην τροφή.Τα καλά  νέα είναι ότι αυτό το σπουδαίο κείμενο μπορείτε να το δείτε στο θέατρο σε μια παράσταση που ο δημιουργός της πάλεψε με το κείμενο δυο ολόκληρα χρόνια και έκανε μια δουλειά-δαντέλα. Δημιούργησε δυο χαρακτήρες εξαιρετικούς, κράτησε μόνο το κείμενο σαν πρωταγωνιστή και κατάλαβε πως αν βάλει έστω και ένα τερτίπι σκηνοθετικό το κείμενο θα το πετάξει έξω σε χρόνο ντετέ. Έξοχη δουλειά. Ευχάριστη για να προλάβω όσους θα πουν ότι τέτοια κείμενα είναι δύσκολα στο θέατρο. Όχι, είναι ποιητικά και εύκολα, λένε μια ιστορία που μας αφορά και την ξέρουμε όλοι. 

Δημήτρης Φαλλιέρος: Κι εκεί που κάθεσαι στη θεσούλα σου και νομίζεις ότι θα κυλήσει μια χαλαρή θεατρική ωρίτσα «να ‘χαμε να λέγαμε», σε χτυπάει μια παράσταση που μιλάει για πολλά πράγματα που δεν είναι εύκολα: για όλες τις μορφές πείνας (κι όχι μόνο την γνωστή, βιολογική πείνα), για την αγάπη, για τις ανθρώπινες ψυχώσεις, για τη δύναμη της συνήθειας, για τη μοναξιά και πολλά ακόμα. Αν Το Φαγητό ήταν φαγητό… θα είχε μια γεύση που σίγουρα δεν έχεις δοκιμάσει. Αλλά μέσα στο στόμα σου θα μοιάζει σαν να δοκιμάζεις τον εαυτό σου. www.makattack.gr

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ /